Categorie: Verhalen

Een Sloveense oud-hoogleraar, haar man met zijn camera en zes dagen tussen Barreirinhas, Atins en Santo Amaro, verteld in Maja’s eigen woorden

Maja Žumer (73) doceerde haar hele loopbaan informatiewetenschap aan de Universiteit van Ljubljana, in Slovenië. Officieel is ze sinds een jaar met pensioen, maar bij een onderzoeksprogramma is ze nog altijd betrokken. Precies daardoor kwam Brazilië in 2026 weer in haar agenda te staan: er stond een congres in São Paulo gepland.

Brazilië was voor haar geen onbekend terrein, en de duinen van de Lençóis kende ze allang van foto’s. Al 15 jaar droomde Maja van het Nationaal Park Lençóis Maranhenses. Een eerdere poging was op niets uitgelopen. Nu ging ze eindelijk, samen met haar man Slobodan Žumer, een fervent fotograaf.

In augustus 2026 volgde het stel de volledige route door de Lençóis Maranhenses, georganiseerd door PlanetaEXO met lokale gidsen. Die route verbindt de drie belangrijkste uitvalsbases van het park (Barreirinhas, Atins en Santo Amaro) over de weg, over de rivier en per 4×4. Dit is haar verhaal. Lees hieronder verder!

Vijftien jaar, één mislukte poging en toen: nu of nooit

Het begon allemaal met een gesprek thuis, zo’n 15 jaar geleden. Maja’s schoondochter had een ontdekking gedaan: een plek in Brazilië die Lençóis Maranhenses heet. Maja was meteen verkocht, al leek de afstand een flinke drempel.

De eerste kans kwam 10 jaar geleden, dankzij een congres in Rio de Janeiro. Ze zocht overal naar een reisbureau dat de reis kon regelen, maar vond er geen. Omdat ze alleen reisde, was dat extra lastig. Het werden dus de Iguazú-watervallen. “Het was prachtig, dat moet ik toegeven”, zegt ze, “maar het was de Lençóis niet.”

Toen er dit jaar een tweede congres in São Paulo op de agenda stond, was de keuze snel gemaakt: “Het is nu of nooit.” Maja benaderde meerdere reisbureaus, maar één sprong eruit. “PlanetaEXO was de enige die meteen reageerde, altijd bereikbaar was en al mijn vragen beantwoordde”, blikt ze terug.

Achteraf is haar oordeel duidelijk: “Dit was waarschijnlijk mijn laatste kans. En het liep perfect.”

👉 Lees meer: Hoe kom je in de Lençóis Maranhenses?

Een unieke bestemming waar zelfs ervaren reizigers nooit van hebben gehoord

Maja heeft flink wat van de wereld gezien, onder meer Argentinië, Mexico, Guatemala en de Sahara. Toch was de Lençóis anders dan alles wat ze kende.

“Ik kan wel zeggen dat dit echt uitzonderlijk is”, zegt ze vol lof. “Er is niets wat erop lijkt. Zelfs andere woestijnen kunnen er niet aan tippen, door de kleur en natuurlijk ook door de combinatie met het water.”

Wat haar thuis verbaasde: hoe weinig mensen de Lençóis Maranhenses kennen. “Als ik erover begin, zelfs bij mensen die veel reizen en al vaak in Brazilië zijn geweest, hebben ze er nog nooit van gehoord”, vertelt ze. Dat zegt veel over hoe bijzonder dit nationale park is.

De duinen op rijden voelde als rijden door de sneeuw

Na 15 jaar plaatjes kijken lagen de verwachtingen hoog. Toch ontdekten Maja en Slobodan dat geen enkele foto de Lençóis Maranhenses echt recht doet. Vooral de eerste rit in de 4×4 is haar bijgebleven. Hoe kan een zandlandschap zo op een winterlandschap lijken?

“Het is net rijden in de sneeuw, en ik ski heel graag, dus voor mij is dat echt heel, heel positief”, zegt ze enthousiast. Ook hoe groot het allemaal is, maakte indruk op haar. “Ik wist natuurlijk dat het een enorm gebied is, maar ik had niet echt beseft dat je zo ver kunt kijken en dat het de hele tijd verandert.”

👉 Lees meer: Hoe de Lençóis Maranhenses zijn ontstaan: zo begrijp je de zandduinen en lagunes van Brazilië

Elk uur een ander landschap en een blije echtgenoot met camera

Zes dagen lang trokken Maja en Slobodan door het Nationaal Park Lençóis Maranhenses. Nooit zag het landschap er twee keer hetzelfde uit. “Het was altijd weer anders. Het uitzicht was anders, het licht was anders. Het was nooit, maar dan ook nooit saai”, zegt Maja. Het weer zat mee, en het tijdstip deed de rest: “Om twaalf uur ’s middags is het heel anders dan later op de middag, of ’s ochtends, of bij zonsondergang.”

Ook de textuur van de duinen veranderde steeds. Voor iemand die zo graag fotografeert als Slobodan, waren de Lençóis een “paradijs voor fotografen”. Volgens Maja was hij in de wolken, en dat ontging de gidsen niet.

“Ze stopten altijd voor foto’s. We hoefden maar een teken te geven en ze stonden meteen stil”, weet ze nog. “En zelfs als we geen teken gaven: zodra ze zagen dat mijn man een foto probeerde te maken, gingen ze meteen langzamer rijden.”

👉 Lees meer: Wat is de beste reistijd voor de Lençóis Maranhenses?

Warme lagunes en 10 meter strand helemaal voor zichzelf

Vanuit alle drie de uitvalsbases maakt de volledige route een ronde langs de lagunes: Lagoa Azul (Barreirinhas); Ponta do Mangue en Canto do Atins (Atins); en Lagoa do Junco en Lagoa do Reflexo (Santo Amaro).

Maja vond ze allemaal geweldig, maar één ding viel haar echt op: de temperatuur. “Het verbaasde me hoe warm het water is”, vertelt ze. “Misschien komt dat weer door die associatie met sneeuw.”

Drukte was evenmin een probleem. De gidsen brachten hen naar lagunes waar ze helemaal alleen waren en naar andere waar meer mensen kwamen, maar overvol was het nergens. “We hadden altijd onze 10 meter strand voor onszelf. De gidsen hebben de lagunes en de uitzichten echt goed uitgekozen.”

Drie uitvalsbases, één rivier en nooit haast

Maja en Slobodan bezochten Barreirinhas, voeren met de speedboot over de rivier de Preguiças naar Atins en hadden het in Santo Amaro erg naar hun zin. Zwaar was het nergens.

“We hoefden eigenlijk nauwelijks te lopen. We zijn wat ouder, maar nog best fit. We skiën allebei nog. Lichamelijk was het heel makkelijk en ontspannen, en er was genoeg tijd”, legt ze uit. Voor haar was de reis moeiteloos en tegelijk echt de moeite waard.

Juist dat vond ze een van de fijnste dingen. “We hoefden ons nooit te haasten, en we wisten altijd van tevoren hoeveel tijd we op elke plek hadden. Alles verliep heel soepel.”

Voor hen werkte de organisatie van de route heel goed: de gidsen namen altijd de middag ervoor het programma van de volgende dag door. Voor Maja was dat een enorme hulp. “Anders hadden we steeds moeten terugdenken: ‘Weet ik het nou goed of niet?’ Dat was dus geweldig.”

👉 Lees meer: Hoeveel dagen moet je in de Lençóis Maranhenses blijven?

Lachende gastheren, schone pousada’s en een eerste kennismaking met caju

Buiten de duinen viel Maja vooral de sfeer op. “De mensen zijn altijd vrolijk, altijd aan het lachen. Je ziet geen chagrijnige gezichten”, zegt ze, zelf ook met een glimlach. “De hele sfeer is fijn.”

In restaurants hielp het personeel met de taal en deed het echt zijn best. In de pousada’s zorgden de gastheren ervoor dat het stel het comfortabel had en dat alles op rolletjes liep.

Ook alle accommodaties waren via PlanetaEXO geboekt, en elk verblijf overtrof de verwachtingen. Elke plek had een eigen karakter, en op de ene ging het er wat losser aan toe dan op de andere, maar ze waren allemaal “heel mooi, schoon en comfortabel. We hebben geen enkel probleem gehad”, aldus Maja.

Aan tafel aten ze vis, vlees en natuurlijk rijst met bonen. Nieuw voor haar was caju, de vrucht van de cashewboom, die ze in een drankje proefde. Ze vond het heel interessant en authentiek, net als al het andere in de Lençóis Maranhenses. “Alles was heerlijk.”

👉 Lees meer: Waar kun je overnachten in de Lençóis Maranhenses?

Is Brazilië veilig? Maja’s eerlijke antwoord

In de Lençóis was veiligheid voor Maja nooit een punt. In hun vrije tijd wandelde het stel door Atins, ook als het al donker was, en ze maakte zich geen enkele zorgen. “We voelden ons altijd veilig”, benadrukt ze.

São Paulo en Rio zijn anders, geeft ze toe, maar dat verbaast haar niet. “Zo zijn alle grote steden. Je moet voorzichtig zijn en geen domme dingen doen. Daar maak ik me niet zo druk om. Ik ben al op zoveel plekken geweest.”

Uit eigen ervaring raadt Maja elke reiziger vooral gezond verstand aan.

👉 Lees meer: 10 reistips voor de Lençóis Maranhenses om je reis optimaal te benutten

De Lençóis in drie woorden en Maja’s volgende bestemming

We vroegen Maja om de reis in drie woorden te beschrijven: Heerlijk. Overweldigend, “maar dan in de goede zin van het woord, want al je zintuigen worden geprikkeld door dit prachtige landschap.” En puur geluk.

Haar advies voor iedereen die een reis naar de Lençóis Maranhenses of Brazilië overweegt, is simpel: “Doe het gewoon zo snel mogelijk. Twijfel niet.”

Of er nog een reis naar Brazilië komt, weet Maja eerlijk gezegd niet, maar het lijstje ligt al klaar. Slobodan genoot van zijn eerdere reizen naar Manaus en de Amazone, dus die plekken wil Maja ook graag zien, net als het zuiden van Brazilië.

De Lençóis heeft tenslotte al bewezen dat plannen je kunnen verrassen. “Tien jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik terug zou komen”, zegt ze. “Dus wie weet? Ik zou er nooit nee tegen zeggen.”

De Lençóis Maranhenses bezoeken met PlanetaEXO

Je hebt het park nu door Maja’s ogen gezien: duinen die aanvoelen als verse sneeuw, lagunes zo warm dat je er niet meer uit wilt en dagen zonder enige haast. Dan weet je ook: het wachten loont.

PlanetaEXO is een ecotoerismeplatform gespecialiseerd in tours door de Lençóis Maranhenses. Samen met ervaren lokale gidsen en touroperators regelen wij alle logistiek, zodat jij je helemaal op de duinen kunt richten. Neem nu contact met ons op!

Een Brits gezin, vier dagen op een veeranch in vol bedrijf aan de rivier de Aquidauana, verteld door Sally zelf

Sally Heal (48) komt uit een dorpje midden in Engeland. Ze is lerares, al leidt ze tegenwoordig vooral andere leraren op. Haar dochter woonde al een jaar in Chili en was met vrienden ook al eens in Brazilië geweest.

In de Chileense winter wilde het gezin de warmte opzoeken. Sally, haar man en hun twee volwassen kinderen (20 en 22 jaar) kozen voor Brazilië. Costa Rica stond ook op het lijstje, maar viel af: duurder, lastige vliegroutes en regenachtig weer. Het werd hun eerste reis naar Brazilië en hun tweede bezoek aan Zuid-Amerika.

Ze begonnen in Rio de Janeiro, waar het hele gezin weg van was, en op Ilha Grande. Daarna vlogen ze westwaarts naar Campo Grande. Het doel? Dieren en planten zien, en proeven hoe Brazilië echt is buiten de grote steden. Ze waren bijna naar het Amazonegebied gegaan, maar kozen uiteindelijk voor de Pantanal: het moerasgebied van 210.000 km² in Mato Grosso en Mato Grosso do Sul. Daar wilde haar man al vanaf het begin naartoe.

Eind augustus 2026 verbleef het gezin vier dagen in Pousada Aguapé, een lodge aan de oever van de rivier de Aquidauana. Ze maakten een Pantanal-tour vanuit Campo Grande, georganiseerd door PlanetaEXO en begeleid door een lokale gids. Dit is haar verhaal. Lees hieronder verder!

Een veeranch in bedrijf, geen vijfsterrenhotel

Sally rekende op een heel eenvoudige lodge. Dat klopte maar half. “Het was eenvoudig, maar veel groter dan ik dacht en veel comfortabeler”, vertelt ze. De douche viel mee. Buiten de kamer had het gezin bovendien ruimte om spullen te laten drogen en in de schaduw te zitten.

Pousada Aguapé ligt op een traditionele veeranch die al ruim 150 jaar in handen is van dezelfde familie. Er zijn 15 kamers, een zwembad en een plek met hangmatten. Juist die eenvoud zocht Sally. “Als ik naar de Pantanal ga, wil ik niet slapen op een plek die aanvoelt als een vijfsterrenhotel. Dan kan ik net zo goed ergens anders naar een vijfsterrenhotel gaan.”

Ze wilde de Pantanal in zijn puurste vorm. “Gordeldieren die door het restaurant lopen, vogels die op het terras landen terwijl je zit te eten, toekans die over je hoofd vliegen en ara’s die naast je nestelen terwijl je in het zwembad ligt… Het was gewoon geweldig.”

Op de ranch wordt nog altijd gewoon gewerkt. Sally keek graag naar de pantaneiros (de lokale cowboys), “elk met een eigen zadel en een mes achter in de broek gestoken”, die volkomen ontspannen met de paarden omgingen. Een heel andere manier van leven, zeker. Maar het voelde eerlijk, bijna poëtisch.

👉 Lees meer: Waar overnachten in de Pantanal

De gids die aan een ander tafeltje ging zitten

Sally’s eerste herinnering aan Bruno, de gids van het gezin, heeft niets met dieren te maken. Ze kwamen net op tijd voor de lunch aan in de lodge, en hij ging aan een ander tafeltje zitten. “Hij ging er niet van uit dat we bij hem wilden zitten, tot we hem zelf uitnodigden om mee te eten en te kletsen. Hij had er echt respect voor dat het onze vakantie was. Dat vond ik heel fijn.”

Daarna kwamen de dieren, en zijn scherpe blik. Het eerste dier dat ze zagen, was een grote nandoe, de forse loopvogel die Brazilianen ema noemen. Bruno herkende de vogel meteen en wist zelfs dat het een vrouwtje was. Bij elke vogel daarna noemde hij de soort, en vaak ook de leeftijd.

Op de rivier was hij onafgebroken alert en spotte hij het ene dier na het andere. Sally was zo onder de indruk dat ze hem vroeg hoe hij dat allemaal zag. Zijn antwoord: hij wist waar hij naar zocht, namelijk een heel klein beetje beweging. Ze plakt er zelfs een getal op. “We hadden 80% van alles wat we zagen gemist als Bruno het niet had aangewezen.”

Bruno en de schipper waren goed op elkaar ingespeeld en draaiden de boot steeds zo dat iedereen het beste zicht en de beste foto had. Bij een groep brulapen probeerde Rafael, die bij de lodge werkt, hun roep na te doen, tot grote hilariteit van Sally’s zoon. Bruno speelde het spelletje mee. “Het is een ziekte, hoor. We moeten hem maar gewoon zijn gang laten gaan met die geluiden”, grapte hij.

👉 Lees meer: Dieren van de Pantanal: wildlife in Brazilië

Miereneters, toekans en een erg volle hagedis

De eerste boottocht was meteen spannend: vlak voor de boot lag een kaaiman. Eén gezinslid (we hebben beloofd niet te zeggen wie) was doodsbang. De gidsen maakten er een vaste grap van, en meteen ook een lesje, want kaaimannen willen niets met mensen te maken hebben. “Je hoeft alleen maar ‘ksst, ksst’ te roepen en op ze af te lopen, dan gaan ze ervandoor”, legt Sally uit.

Daarna volgden de waarnemingen elkaar snel op. Rond het zwembad vlogen toekans. Gordeldieren, miereneters, nandoes en capibara’s doken op in aantallen die Sally nooit eerder had gezien.

Eén vondst is haar bijgebleven: een leeg nandoe-ei, met de hagedis die het had opgegeten er nog naast. “Hij lag daar gewoon, vol en voldaan, met een leeg ei naast zich”, vertelt ze. “Niet echt fraai, maar wel best gaaf.”

Het enige dier dat zich nooit liet zien, was de jaguar. De troost kwam later, van een Hongaars gezin waarmee ze tijdens de boottochten bevriend waren geraakt. Dat gezin reisde door naar de Noord-Pantanal en stuurde Sally “de allermooiste foto’s en video’s van jaguars, want ze hebben er heel veel gezien”.

Goed om te weten: in de Noord-Pantanal heb je de meeste kans op een jaguar, terwijl de Zuid-Pantanal uitblinkt in de dieren die rond de ranches leven, zoals Sally ze zag. In beide regio’s geldt: in de droge tijd, van juli tot oktober, verzamelen de dieren zich rond het water dat nog over is.

👉 Lees meer:

• Noord- of Zuid-Pantanal: welke regio bezoeken
• Beste reistijd voor de Pantanal

Het grootste paard voor de kleinste ruiter

Sally had nog nooit op een paard gezeten. “Best intimiderend. En ze gaven me het grootste paard, terwijl ik maar 1,57 m ben.” Later hoorde ze waarom: het was het oudste en rustigste paard van de ranch.

Van alle activiteiten vond het gezin deze rit het leukst. “Ik denk dat dat onze beste dag was”, zegt Sally. De gids die voorop reed, was “geweldig, gewoon heel grappig”. Steeds spoorde hij de paarden van haar zoon en dochter net iets sneller aan, “gewoon om ze uit hun comfortzone te halen en er samen even om te lachen”. En daarna ging het dwars door het water.

Wat Sally het meest waardeert, is hoe ze het landschap vanaf het paard beleefde. “Je komt dicht bij de dieren en de natuur, en je hebt het gevoel dat je er middenin zit, in plaats van in een auto. In een auto sta je altijd een beetje los van wat je beleeft. Op een paard voelt dat heel anders.”

En dan was er nog het gevoel iets te hebben bereikt. “Achteraf heb ik het gevoel dat ik iets heb gedaan wat ik in het VK nooit had gedaan”, blikt ze terug.

Caipirinha’s, toetjes en zes fruittatoeages

Het eten in de lodge? Volgens Sally “uitzonderlijk”. Met twee hongerige volwassen kinderen en “een man die echt dol is op vlees” telde de hoeveelheid net zo zwaar als de kwaliteit. Op allebei scoorde de lodge goed. De verrassing zat in het dessert: taarten en toetjes zoals je ze in het VK niet vindt.

De taalbarrière stond een goede lach nooit in de weg. “Zij waren nieuwsgierig naar ons en wij naar hen”, vertelt ze. “Je zou het grappen over en weer kunnen noemen, maar dan eerder met gebaren dan met woorden.”

Op een avond mocht Sally het overnemen van Rosana, die achter de bar werkt, en voor iedereen caipirinha’s maken. “We dansten en zongen, en het was echt heel grappig.” Er zat ook een plan achter. “Ik wilde leren hoe je ze maakt, zodat ik ze thuis zelf kon maken.”

Het gekste souvenir kwam van Rafael, een andere gids van de lodge. Het gezin zag een tijdelijke tatoeage op zijn arm en vroeg ernaar, waarop hij aanbood om bij hen ook zo’n tatoeage te zetten. Hij gebruikte daarvoor een mengsel van houtskool en vruchtensap dat er bij het wassen in een paar weken langzaam afgaat. Sally liet er zes zetten. Toen wij haar spraken, was er nog maar één over, op de hand die ze nauwelijks had gewassen. Waarom? Dat lees je in het volgende deel van het verhaal.

Een gebroken vinger en een team dat niet in paniek raakte

Het ongeluk gebeurde op het minst avontuurlijke moment van de reis. Na paardrijden, wandelen en boottochten speelde Sally met haar zoon volleybal in het zwembad. Toen raakte de bal haar “gewoon ongelukkig”. Haar vinger was helemaal gebroken.

“Niemand had dit kunnen zien aankomen. Het was niemands schuld”, benadrukt ze. “Denk aan alles wat we hebben gedaan, zoals paardrijden en wandelen: daarbij had van alles kunnen gebeuren. Maar nee. We waren gewoon lekker aan het ontspannen.”

En dat terwijl ze ver van de bewoonde wereld waren. “We zaten behoorlijk afgelegen in de Pantanal, eigenlijk midden in het niets, en het had een complete ramp kunnen worden.” Het dichtstbijzijnde ziekenhuis lag ongeveer een uur rijden verderop, over een onverharde weg. De manager van de lodge reed Sally ernaartoe, zorgde voor haar en vertaalde alles. Ook Bruno was in het ziekenhuis een grote hulp. “Iedereen bleef ook heel rustig. Niemand raakte in paniek, en dat was echt fijn om te zien.”

Haar kinderen bleven in de lodge en deden gewoon mee aan de activiteiten. “Toen ik terugkwam, hadden ze het zo leuk gehad”, vertelt ze. “[Het team] maakte van wat een nachtmerrie had kunnen worden een heel leuke dag voor mijn kinderen, en zorgde ontzettend goed voor me. Ik was ze zo dankbaar.”

Toch werd de reis door de blessure ingekort. Het plan was een paar dagen São Paulo en daarna de Iguazú-watervallen. Sally vloog in plaats daarvan met haar zoon eerder naar huis, terwijl haar man en dochter terug naar Chili gingen om te skiën.

Was Brazilië veilig? Sally’s eerlijke antwoord

Voor vertrek waarschuwden meerdere mensen het gezin dat Rio de Janeiro en São Paulo gevaarlijk konden zijn. Sally ervoer het anders. “Ik heb me nooit in gevaar gevoeld. Ik heb me nooit ongemakkelijk gevoeld. Dat was een verrassing, maar wel een prettige.”

Ze heeft er een theorie over, en die zegt net zoveel over de reiziger als over het land. “Als ik reis, verwacht ik altijd dat mensen hartelijk, gastvrij en vriendelijk zijn. En ik denk echt dat dat deels komt door hoe je je gedraagt als gast in iemands land. Hoe je je gedraagt, bepaalt vaak hoe je wordt ontvangen.”

In de Pantanal ging die hartelijkheid samen met veel humor. “Ook al spreek je de taal niet, het personeel van de lodge was zo lief en zo grappig”, zegt ze vol lof. Over de service voor haar gezin was ze dik tevreden.

Sally’s tips voor een eerste reis naar de Pantanal

Haar eerste tip was kort en krachtig: “Reis met PlanetaEXO.” Haar redenen zijn praktisch, net als de rest van haar advies.

Boek via iemand die de lodges kan bereiken

Vanachter een computer in het VK de Pantanal boeken bleek lastiger dan het gezin had gedacht. “Je weet niet goed waar je naar zoekt, je spreekt de taal niet en je weet niet echt hoe je contact opneemt met de lodges. Ik denk dat veel lodges alleen via reisorganisaties werken.” Haar dochter vond PlanetaEXO online. Door een annulering kwam er een vierpersoonskamer vrij, en het gezin boekte pas drie tot vier weken voor aankomst.

Daarna deed de communicatie de rest. “Ik wist precies wat ik ging doen en wat ik kon verwachten. Ik wist zelfs welke kleren ik moest meenemen.” Ergens anders had ze een bagageregel gelezen (alleen zachte tassen, maximaal 15 kg). Toen ze die verkeerd begreep en in paniek raakte, zette één bericht van het PlanetaEXO-team haar meteen weer op het goede spoor.

Reis met een gids die jouw taal spreekt

“Hij liet de Pantanal tot leven komen”, zegt Sally over Bruno. “Zonder Bruno hadden we er lang niet zoveel uit gehaald, denk ik. En zijn Engels was uitstekend, dat hielp echt.”

Bij deze tour is een Engelssprekende privégids inbegrepen, naast de Portugeessprekende lokale gids van de lodge.

Stap op een paard

Ook als je nog nooit paard hebt gereden. Sally en haar man waren allebei beginner, en toch werd dit hun beste dag.

De gidsen van de ranch laten beginners rustig wennen aan het rijden en houden een prettig tempo aan. Omdat de paarden kalm stappen, kom je opvallend dicht bij de dieren.

Neem de tijd

Haar laatste tip geeft ze aan iedereen die er voor het eerst naartoe gaat. “Neem je tijd en doe het rustig aan. Laat de natuur gewoon over je heen komen, in plaats van overal naar te zoeken”, raadt ze aan.

👉 Lees meer: 10 reistips voor de Pantanal

Spannend, comfortabel, grappig

We vroegen Sally om de Pantanal in drie woorden te beschrijven. Met een knipoog stelde ze eerst één voorwaarde: “Zonder mijn gebroken vinger te noemen.”

Spannend, “omdat het spannend voelde toen we er waren.” Comfortabel, “en dan bedoel ik niet alleen dat de bedden lekker lagen. Ik bedoel dat je je meteen thuis voelt.” En grappig. “We hebben veel gelachen, met de mensen en met mijn gezin. Het was echt leuk.”

Nog op het lijstje: jaguars, Fernando de Noronha en de watervallen die ze miste

Brazilië gaf het gezin een verlanglijstje mee. Haar man wil de jaguars van de Noord-Pantanal zien. Sally wil naar Fernando de Noronha, de Lençóis Maranhenses en de Iguazú-watervallen, want door haar blessure moest ze haar reis inkorten.

Ook Rio en Ilha Grande krijgen een herkansing. Het gezin was er al, maar het weer zat niet mee. “Ik zou het graag eens in de zon zien”, zegt ze.

👉 Lees meer: Waar je jaguars spot in de Pantanal

De Zuid-Pantanal ontdekken met PlanetaEXO

Dankzij het verhaal van Sally en haar gezin weet je hoe bezoekers langs de rivier de Aquidauana worden ontvangen, en wat de Zuid-Pantanal voor je in petto heeft. Nu nog met eigen ogen zien!

PlanetaEXO is een ecotoerismeplatform dat gespecialiseerd is in tours in de Zuid-Pantanal. Samen met ervaren lokale gidsen en touroperators regelen we de logistiek (de transfer vanuit Campo Grande, de lodge, de maaltijden en het activiteitenprogramma), zodat jouw gezin zich helemaal op de beleving kan richten. Neem nu contact op!

Een vijfkoppig Zwitsers gezin, een roman die Michael 15 jaar eerder las en vier dagen langs de Transpantaneira en over de rivieren van Porto Jofre: zijn verhaal, in zijn eigen woorden

Michael Lang (51) is huisarts en heeft een kleine eigen praktijk in het noordwesten van Zwitserland, op 10 kilometer van de Duitse en de Franse grens. Hij plande de vakantie samen met zijn gezin en een paar vrienden, en gaandeweg schoof de bestemming steeds op: eerst Sri Lanka, toen Afrika en Costa Rica, en uiteindelijk werd het Brazilië.

Michael had drie wensen: Rio de Janeiro, de Iguazu-watervallen en een safari in de Amazone of de Pantanal. De Pantanal trok aan het langste eind, vooral omdat hij zo’n 15 jaar geleden Het testament had gelezen: de roman van John Grisham over een advocaat die naar het Braziliaanse moerasgebied wordt gestuurd om er een missionaris op te sporen.

Samen met zijn vrouw en hun drie kinderen van 17 tot 21 jaar maakte Michael in juli 2026 de Pantanal Jaguar Budgetsafari: vier dagen, georganiseerd door PlanetaEXO en onder leiding van een lokale gids. Dit is zijn verhaal. Lees het hieronder!

Vier dagen op de Transpantaneira (en geen moment verveeld)

Het testament speelt zich af in de Zuid-Pantanal, maar Michael en zijn gezin reisden naar de Noord-Pantanal. Ze vlogen naar Cuiabá en reden vandaar het moerasgebied in. De reis had twee standplaatsen: eerst een lodge verder naar het noorden, daarna het rivierengebied rond Porto Jofre, waar de Transpantaneira ophoudt.

Die afwisseling beviel Michael. “Het was zo interessant om al die verschillende plekken te zien, en ik heb me geen moment verveeld”, vertelde hij. Ook het tempo lag hem wel: “Het was echt ontspannend, zo in een boot over de rivier glijden.”

Op de vraag wat het zwaarste moment was, moest hij het antwoord schuldig blijven. Geen pittige wandeling, geen slecht weer, geen boottocht die te lang duurde. “Eigenlijk kan ik niets noemen wat voor mij echt moeilijk was”, antwoordde hij. Hij weet best dat vier dagen voor de Pantanal aan de korte kant is en dat er langere reizen bestaan, maar hij kon geen enkel minpunt bedenken.

👉 Lees meer:

• Noord- of Zuid-Pantanal: welke regio bezoeken
• Hoe kom je in de Pantanal in Brazilië

Vijf jaguars op één dag

Michael is gek op dieren en een fanatieke hobbyfotograaf, al is hij geen natuurkenner. Voor de Pantanal stond er eigenlijk maar één dier op zijn lijstje. “Ik wilde heel graag jaguars zien. En we hebben er heel veel gezien.” Op één dag alleen al spotte de groep zo’n vijf jaguars op vijf verschillende plekken.

Ook de rest liet niet lang op zich wachten: overal vogels, een tapir, herten, otters en volop kaaimannen. Voor een dierenliefhebber als Michael kon het natuurlijk niet meer stuk.

Daar komen reizigers van heinde en verre voor. De rivieren rond Porto Jofre (de Cuiabá, de Piquiri en de Três Irmãos) stromen door het staatspark Encontro das Águas, het deel van de Pantanal waar je de beste kans maakt om een jaguar te zien. De meeste waarnemingen vallen in het tussenseizoen en het droge seizoen, van mei tot oktober.

Wat hem opviel, was hoe weinig mensen er meekeken. Bij de Iguazu-watervallen, zei hij, “staan honderden mensen op een platform en op de looppaden”. Op de rivier in de Pantanal was dat anders: “Er zijn misschien een stuk of tien, twaalf boten. Van overtoerisme is geen sprake, zou ik zeggen.”

👉 Lees meer:

• Waar je jaguars spot in de Pantanal
• Beste reistijd voor de Pantanal

Een privétour, helemaal op maat

Michael ging ervan uit dat ze hun gids, Fábio, met anderen zouden delen, en zag hem al een groep van 10 of 12 mensen rondleiden. Het liep anders: de gids was er alleen voor hen. “Hij was eigenlijk onze privégids. Dat had ik niet verwacht”, zei hij. “Dat was een grote verrassing voor me. Maar voor ons was het uitstekend, want we konden alles vragen.”

Zo bepaalde het gezin zelf het ritme. “We konden ons eigen tempo aanhouden. We zeiden: oké, we willen dit of dat doen, of we willen om die en die tijd vertrekken. Het was dus zo persoonlijk”, zei hij vol lof. Samen met de jaguars was dat voor hem het hoogtepunt van de reis: “Het persoonlijke contact met de gids was uitstekend.”

Fábio’s Engels bleek niet alleen bij het spotten van dieren goud waard. Elders in Brazilië kwam het gezin maar lastig in gesprek met de lokale bevolking. Met hun gids gingen de gesprekken juist de diepte in. “We praatten steeds over cultuur, religie, geldzaken, politiek en noem maar op”, zei hij. “Ik denk dat dat het nauwste contact was dat we tijdens deze reis hebben gehad.”

👉 Lees meer: Waar overnachten in de Pantanal

Kikkers in de badkamer en een otter die Cheetah heet

Voordat Michael aan een grappig voorval van de reis begon, keek hij even naar zijn dochter. Er zaten kikkertjes in de kamers van het gezin, en zij durfde niet naar de badkamer. Wat hij toen tegen haar zei, is de Pantanal ten voeten uit: “We zitten niet in een stad. We zitten in de wildernis.”

En dan was er nog Cheetah, een otter die mensen goed gewend is. Het gezin kwam haar op de rivier twee keer tegen, en beide keren probeerde ze aan boord te komen. “Ze wilde steeds in de boot springen. Dat was zo grappig”, grinnikte hij.

Verder genoot hij vooral van de rustige momenten op het water: tijdens de boottochten bij zonsopgang en zonsondergang zat hij gewoon te kijken naar de mooie natuur om zich heen.

👉 Lees meer: Dieren van de Pantanal: wildlife in Brazilië

Was Brazilië veilig? Michaels eerlijke antwoord

Michael heeft zich in Brazilië nooit onveilig gevoeld, en hij legt heel nuchter uit waarom. Het gezin meed de louche wijken van Rio en São Paulo, ging met taxi-apps van A naar B en reisde als groep: twee gezinnen samen.

Voor wie zich makkelijk wil redden op onbekende plekken, heeft hij één vuistregel: “Als je wel een beetje alert bent op wat er kan gebeuren, hoef je geen vervelende situaties mee te maken.”

Avenida Paulista, de bekendste avenue van São Paulo, deed hem aan Parijs denken: schone, brede straten. Rond bezienswaardigheden als de Sé-kathedraal en de Mercadão, een 93 jaar oude gemeentelijke markthal, was de stad een stuk rauwer. Hij had zulke plekken al eerder gezien en schrok er dus niet van, maar het contrast tussen die twee kanten van de stad is hem bijgebleven.

Een rustiger ritme en beter eten dan verwacht

Voor veel Europeanen staat Brazilië volgens Michael gelijk aan voetbal en weinig meer. Hij en zijn gezin weten inmiddels beter: de werkelijkheid is rijker en veel gevarieerder. De taalbarrière maakte het soms wat lastig, maar wat hen voor het land innam, waren de mensen en het tempo.

Dat zijn vrouw verliefd werd op het land, had hij niet zien aankomen. “Ze zei dat de mensen zo aardig zijn en zo ontspannen vergeleken met Zwitserland”, vertelde hij. Thuis is zelfs boodschappen doen in de supermarkt een race tegen de klok, voegde hij eraan toe. “In Brazilië was het allemaal rustig aan. En dat bevalt me wel.”

Ook het eten was een verrassing. Michael had heel eenvoudige kost verwacht, maar het was smullen geblazen. “Het Braziliaanse eten was veel beter dan we hadden gedacht, en goedkoper dan in andere landen. Dat verbaasde me echt.”

Brazilië vat hij samen in een rijtje: warme, zonnige stranden, ontspannen mensen, grote steden, watervallen en wilde dieren. Eén ding moet je wel weten: “de afstanden zijn enorm”, dus houd rekening met binnenlandse vluchten. “Ik raad Brazilië iedereen aan die me vraagt waar hij op vakantie heen moet. Het land heeft alles”, concludeerde hij.

Michaels tips voor je eerste reis naar Brazilië

Wat zou hij een vriend aanraden die voor het eerst naar Brazilië gaat? Michael hield het praktisch:

• Combineer steden, natuur en wilde dieren: zijn gezin bezocht São Paulo, Rio de Janeiro, de Iguazu-watervallen, Ilha Grande en de Pantanal.
• Trek een paar extra dagen uit voor Ilha Grande, in Rio: het gezin bleef drie dagen op het eiland, en zijn kinderen rekenen het tot de hoogtepunten van de reis, vanwege “gewoon strand en een leuk dorpje”.
• Houd vanaf het begin rekening met de kosten van de safari: een Pantanal-safari is niet bepaald goedkoop, ook niet in de budgetvariant. Uiteindelijk vond Michael de privégids en de organisatie het geld waard.
• Kies een Engelssprekende gids: buiten de hotels spreekt lang niet iedereen Engels, en via een gids die de taal vloeiend beheerst, leer je het land pas echt kennen.

👉 Lees meer: 10 reistips voor de Pantanal

Volgende bestemming: Salvador of Lençóis Maranhenses

Michael wil nog eens terug. Op zijn lijstje staan Salvador en de witte zandduinen met kristalheldere lagunes van de Lençóis Maranhenses.

Nu hij de Iguazu-watervallen heeft gezien, wil hij ook meer van het zuiden van Brazilië ontdekken, al heeft hij nog geen concrete bestemming in gedachten. Aan opties geen gebrek!

👉 Lees meer: 10 feiten over de Lençóis Maranhenses, Brazilië

De Pantanal bezoeken met PlanetaEXO

Nu je de Pantanal door Michaels ogen hebt gezien, weet je wat je er te wachten staat: van jaguars tot kikkers in de badkamer. Tijd om het zelf van dichtbij te beleven!

PlanetaEXO is een ecotoerismeplatform dat gespecialiseerd is in Pantanal-tours. Samen met ervaren lokale gidsen en touroperators regelen we de logistiek (transfers, lodges, maaltijden en bootsafari’s), zodat jij en je gezin alleen nog maar hoeven te genieten van de reis zelf. Neem nu contact met ons op!

Voor een reportage van KBS kwam een Koreaanse producer naar de Lençóis Maranhenses. Ze liep drie dagen door de duinen en vertrok vol bewondering voor de schoonheid en de warmte van Brazilië

Jihee Yeon (34) is producer bij KBS, de belangrijkste publieke radio- en televisieomroep van Zuid-Korea. Op zoek naar de mooiste beelden voor een speciale reportage reisde ze naar de Lençóis Maranhenses.

“Meerdere mensen raadden me de Lençóis Maranhenses aan. Ze zeiden dat de lagunes dan goed gevuld zouden zijn en dat het precies het juiste moment was om te gaan”, vertelt ze. “Zodra ik de foto’s en video’s zag, was ik helemaal in de ban van het landschap.” Meteen daarna begon ze de opnames te plannen.

Jihee reisde samen met cameraman Soo Han Kim, die vanuit São Paulo Zuid-Koreaanse verhalen in heel Zuid-Amerika vastlegt. Met zware tv-apparatuur in de bepakking trokken ze door Nationaal Park Lençóis Maranhenses. Het park beslaat 155.000 hectare in de deelstaat Maranhão. Uitgestrekte witte zandduinen, tot wel 40 meter hoog, wisselen er af met zoetwaterlagunes. Deze etappe maakte deel uit van een grotere rondreis langs Belém, het eiland Marajó, São Luís en Salvador.

Jihee stak de duinen en lagunes over tijdens een 3-daagse trektocht door de Lençóis Maranhenses. Het team van PlanetaEXO en lokale gidsen organiseerden en begeleidden de tocht. Dit is haar verhaal. Lees het hieronder!

Wat ze kwam filmen

Het beeld dat Jihee zocht, stond al vast voordat ze landde. “Ik wilde blauwe lagunes filmen die achter duin na duin tevoorschijn komen, met water midden in wat een eindeloze woestijn leek”, zegt ze.

De andere helft van haar opdracht draaide om mensen. Ze wilde reizigers ontmoeten die het park te voet doorkruisen in plaats van met een 4×4, want ze vermoedde dat er meer achter die keuze zat. “Ik stelde me voor dat mensen die liever lopen dan met de auto gaan, daar allemaal een bijzondere reden voor hebben en het landschap misschien op een diepere manier beleven.”

Die lagunes kreeg ze precies zoals beloofd, alleen had ze de schaal onderschat. “Ik dacht dat ze op bepaalde plekken bij elkaar zouden liggen, maar ze gingen eindeloos door, onze hele driedaagse trektocht lang”, zegt ze over de duinen. “Ik had niet beseft hoe enorm uitgestrekt het landschap was.”

En er was nog een verrassing: zwemmen stond helemaal niet op haar planning. “Ik had nooit gedacht dat ik daar zo van het zwemmen zou genieten, maar die lagunes waren gewoon onweerstaanbaar.”

👉 Lees meer: De mooiste lagunes van de Lençóis Maranhenses: de Braziliaanse woestijn met duizend meren

Een landschap waarmee ze niets kon vergelijken

Woestijnen had Jihee al in verschillende landen gezien. Juist daarom ging elke vergelijking mank. “Zoiets had ik nog nooit gezien: talloze lagunes verspreid over een enorm duingebied, met kleine dorpjes midden in dat landschap”, zegt ze vol verwondering.

Aan dat laatste denken maar weinig reizigers: de Lençóis Maranhenses zijn helemaal niet leeg. In en rond het park wonen kleine gemeenschappen, en de trekroutes lopen van dorp naar dorp. Zonder die dorpen zou de oversteek niet eens mogelijk zijn, want daar eet en slaap je.

Kwam er iets in Korea, of op een andere plek waar ze had gewerkt, ook maar in de buurt? Ze hield het kort. “Ik ben op heel veel plekken geweest, maar de Lençóis Maranhenses waren echt uniek, anders dan alles wat ik ooit had gezien.”

👉 Lees meer: 10 feiten over de Lençóis Maranhenses, Brazilië

De kinderen, de bloemen en een andere kijk op tijd

Vraag Jihee naar de bewoners en ze begint over de kinderen. “Ze behandelden ons niet als zomaar wat toeristen. Ze leken oprecht blij om ons te verwelkomen en met ons op te trekken”, herinnert ze zich. Haar groep zwom samen met hen in de lagunes, “en ze gaven ons zelfs bloemen die ze in de buurt hadden geplukt. Het was ontzettend hartelijk, iets wat ik denk ik nooit zal vergeten.”

Het cultuurverschil dat haar het meest opviel? Niet het eten, niet de taal, maar tijd. “In Korea zijn we gewend om alles snel te doen en ons aan strakke schema’s te houden”, legt ze uit. “Maar in de Lençóis leek elke dag natuurlijker te verlopen, op het ritme van het weer, de omgeving en de manier waarop mensen met elkaar omgaan.”

Een cliché wil ze er nadrukkelijk niet van maken. “Ik zou het niet zomaar een trager leven noemen, eerder een leven dat dichter bij het ritme van de natuur leek te staan.”

👉 Lees meer: Hoe de Lençóis Maranhenses zijn ontstaan: zo begrijp je de zandduinen en lagunes van Brazilië

Jihee slaapt voor het eerst in een hangmat

In de kampen en de pensions in de dorpen langs de route slaap je niet in een bed, maar in een hangmat. Voor Jihee was dat een primeur, en het werd een van de hoogtepunten van haar reis.

“Ik vond het vooral heerlijk om ’s nachts met de andere reizigers in onze hangmatten te liggen praten”, vertelt ze. “Het lag veel comfortabeler dan ik had verwacht, en ik begon te snappen waarom de mensen in de dorpen liever in een hangmat slapen dan in een bed.”

Op deze reis hadden de gidsen er een taak bij die ze op de meeste tochten niet hebben: Jihee sjouwde drie dagen lang zware tv-apparatuur door het mulle zand. “De gids hielp mijn spullen dragen en vroeg steeds of ik hulp nodig had tijdens het filmen”, zegt ze vol lof. Vanaf de tweede dag sloot de groep aan bij een grotere en kwam het schema krapper te zitten, “maar ook toen deed de gids er alles aan om me bij het filmen te helpen.”

“Ik was echt heel tevreden over de hele ervaring.” Dat is kort gezegd wat Jihee vindt van de accommodaties, de gidsen en de organisatie van de reis als geheel.

👉 Lees meer: Waar kun je overnachten in de Lençóis Maranhenses?

Voor zonsopgang, languit in het zand

Het mooiste moment van de hele trektocht had voor Jihee niets met filmen te maken. “Mijn favoriete moment was toen we voor zonsopgang op pad gingen en samen in het zand lagen om naar de sterren te kijken.”

Naast het landschap maakte vooral iets anders indruk op Jihee: hoe haar medereizigers de tocht beleefden. Zij had haar handen vol aan het filmen, terwijl de anderen een heel ander tempo aanhielden. “Ze namen de tijd en genoten zonder haast van het eindeloze landschap”, herinnert ze zich. “Ze voelden het zand onder hun voeten, zwommen in de lagunes en gingen zelfs aan het water zitten lezen.”

“Ze keken niet alleen maar naar de Lençóis Maranhenses: ze gingen er helemaal in op, met hun hele lichaam”, blikt ze terug. “Dat heeft diepe indruk op me gemaakt.”

👉 Lees meer: Hoeveel dagen moet je in de Lençóis Maranhenses blijven?

Tips van Jihee voor je eerste keer in de Lençóis Maranhenses

Wat haar advies bijzonder maakt: ze was de enige op de trektocht die het zelf niet kon opvolgen. Door het camerawerk was ze constant met veel apparatuur in de weer, en dat had een prijs. “Ik had het zo druk dat ik soms de tijd en de rust in mijn hoofd miste om helemaal op te gaan in het landschap voor me, en daar heb ik spijt van”, geeft ze toe.

Toch heeft Jihee van haar tocht door de duinen een paar waardevolle lessen geleerd.

Pak zo licht mogelijk in

Jihee ondervond het aan den lijve. Wie helemaal te voet door mul zand loopt, voelt onderweg elke extra kilo, en met zware filmapparatuur op haar rug was dat voor haar een flinke opgave.

Laat je dagen niet door een schema bepalen

Wie puur als reiziger komt, zou “de tijd moeten nemen en zichzelf de ruimte moeten geven om volop van het landschap te genieten”.

Volgens Jihee beleef je de Lençóis Maranhenses het best door het park het tempo te laten bepalen in plaats van de klok.

Ga er helemaal voor

“Ik zou bezoekers willen aanmoedigen om er echt voor te gaan en het landschap en de hele ervaring met hart en ziel te beleven, net zoals de mensen met wie ik reisde.” Dat betekent: zwemmen in de lagunes, slapen in de hangmat en lang genoeg stilzitten tot de plek echt binnenkomt.

👉 Lees meer: 10 Reistips voor de Lençóis Maranhenses om je reis optimaal te benutten

Was Brazilië veilig? Het eerlijke antwoord van Jihee

Vijf bestemmingen, dure camera-apparatuur en vaak werken op straat: zo zag de reis van Jihee eruit. Over Belém en het eiland Marajó in Pará, en over São Luís en de Lençóis Maranhenses in Maranhão, laat ze geen twijfel bestaan: “Ik voelde me er ontzettend veilig en op mijn gemak. Ik kon ’s nachts vrij rondlopen en op straat filmen met mijn apparatuur naast me op de grond, zonder me bedreigd te voelen.”

Alleen voor Salvador, in Bahia, was ze vooraf gewaarschuwd. Maar daar liep het anders dan ze had verwacht. “Toen ik er eenmaal was, deden de mensen om me heen alles om me te helpen”, vertelt ze. Bewoners en Uber-chauffeurs “legden me zorgvuldig uit welke voorzorgsmaatregelen ik moest nemen en welke plekken ik beter kon mijden. Omdat ze steeds een oogje in het zeil hielden, heb ik me tijdens mijn reis daar nooit in gevaar gevoeld.”

“Als ik afga op wat ik zelf heb meegemaakt, is Brazilië me niet bijgebleven als een gevaarlijke plek”, voegt ze toe. “Ik herinner het me als een plek waar ik veilig kon reizen en waar de mensen om me heen heel hartelijk voor me zorgden.”

👉 Lees meer: Hoe kom je in de Lençóis Maranhenses?

Kan Brazilië in Korea de volgende grote trend worden?

Dat Brazilië veel op heeft met de Zuid-Koreaanse cultuur, is geen geheim. We vroegen Jihee of dat ook andersom kan werken en of de trend “Brazilcore”, die rondgaat op sociale media, Korea al heeft bereikt.

“Koreanen denken bij Brazilië al lang aan passie en bruisende energie. Sambamuziek is heel bekend in Korea en wordt vaak gebruikt als achtergrondmuziek in tv-programma’s”, antwoordt ze.

Het obstakel zit volgens haar niet in de interesse, maar in de agenda. “De meeste Koreanen hebben niet heel lang vakantie.” Alleen al de reis naar Zuid-Amerika slokt een groot deel van die vrije tijd op, legt Jihee uit. Daarom combineren veel reizigers meerdere landen in één reis, zodat de vlucht de moeite waard is.

Hoe krijg je Koreanen naar Braziliaanse natuurbestemmingen als de Lençóis Maranhenses, de Amazone of de Pantanal? Volgens Jihee werkt het goed om duidelijke routes aan te bieden die passen bij de tijd die ze echt hebben. “Als je informatie en reisroutes aanbiedt waarmee bezoekers in beperkte tijd toch veel van de diversiteit van Brazilië meekrijgen, kiezen misschien meer Koreanen voor Brazilië.”

Voor reizigers met meer speelruimte maakt ze zich die zorgen niet. Ze wijst op de enorme omvang en rijkdom van het land. “Een zelfstandige reiziger met meer tijd kan makkelijk een maand in Brazilië doorbrengen en blijft steeds nieuwe plekken ontdekken.”

👉 Lees meer: Wanneer is de Beste Reistijd Brazilië?

Waar Jihee hierna wil filmen

Eén opdracht smaakte naar meer. Jihee wil terugkomen voor de kant van Brazilië die ze nog niet heeft gezien: de steden. “Ik zou heel graag grote steden als São Paulo en Rio de Janeiro met eigen ogen zien. Ik ben erg benieuwd hoe het stadsleven in Brazilië eruitziet.”

Ook Campos do Jordão staat op haar lijstje: een bergstadje in de deelstaat São Paulo dat door zijn Europese architectuur en koele klimaat bekendstaat als “het Zwitserland van Brazilië”. Ze reisde zelf in de winter en vond het fascinerend hoe anders dat seizoen daar is dan in het noorden en noordoosten, waar ze had rondgereisd.

“Op deze reis maakte ik kennis met regenwoud, eilanden, duinen, lagunes en steden aan de Atlantische kust”, zegt ze. “De volgende keer wil ik graag een compleet andere kant van Brazilië filmen.”

👉 Lees meer: Top 15 ecotoeristische bestemmingen in Brazilië om te ontdekken in 2026

Trekken door de Lençóis Maranhenses met PlanetaEXO

Door de ogen van Jihee heb je het park nu doorkruist. Je weet dus wat de Lençóis Maranhenses te bieden hebben: duinen die nog lang doorlopen als je al denkt dat ze ophouden, lagunes waar niemand op de kant blijft zitten, nachten in een hangmat tussen andere avonturiers en dorpen met hartelijke, gastvrije bewoners.

PlanetaEXO is een ecotoerismeplatform dat gespecialiseerd is in tours in de Lençóis Maranhenses. Samen met ervaren lokale gidsen en touroperators regelen we alle logistiek, van je eerste boeking tot je laatste plons in een lagune, zodat jij je helemaal op de beleving kunt richten. Neem nu contact met ons op!

Een reizigster die Brazilië al kende, de eerste reis van haar zoon naar het land en drie nachten aan de Miranda-rivier, in haar eigen woorden

Sandy McKelvey is 63 en komt al haar hele volwassen leven in Brazilië. In New York geeft ze Engelse les aan anderstaligen op een community college, en Portugees spreekt ze ook: ze had vroeger een bedrijf in Brazilië en reisde 12 jaar door het land.

Ze woonde in Bahia en Pernambuco en kwam daarnaast in Ceará, Belém do Pará, Manaus, Minas Gerais, Natal, São Luís do Maranhão, Santarém, Rondônia en Acre. Één plek ontbrak in dat hele rijtje: de Pantanal had ze nog nooit gezien. Een bevriende bioloog uit Corumbá, een stad vlak bij het moerasgebied, had haar de streek aangeraden.

Haar zoon Robert had twee weken vakantie en dat was de perfecte gelegenheid. Hij kwam voor het eerst naar Brazilië, dus Rio de Janeiro en São Paulo stonden meteen vast als begin van de route. Sandy wilde daar iets heel anders tegenover zetten en koos het enorme moerasgebied van 210.000 km² dat zich uitstrekt over Mato Grosso en Mato Grosso do Sul.

In augustus 2026 sliepen Sandy en Robert drie nachten in een junglelodge aan de oever van de Miranda-rivier, tijdens een voordelige Pantanal-tour van PlanetaEXO met een lokale gids. Nu delen we haar verhaal met je. Lees hieronder verder!

Wat ze verwachtte en wat de Pantanal echt is

Het beeld dat Sandy meebracht, kwam uit natuurdocumentaires. Wat ze aantrof, was vooral een indrukwekkend landschap waarin gewerkt wordt: over een groot deel van de Zuid-Pantanal loopt vee.

“Ik besefte dat een groot deel van de Pantanal boerenland is, fazendas, en veeteelt,” zei ze. “En dat was ook logisch. Het was niet precies wat ik me had voorgesteld, maar het bleef heel interessant. Ik heb er echt van genoten.”

Dat de natuur zich niet laat regisseren, en dieren al helemaal niet, wist ze ook. Robert hoopte toch op een miereneter. Die kwam er niet, maar moeder en zoon kregen wel capibara’s, kaaimannen, buffels, brulapen en veel mooie vogels te zien.

Handig om te weten: in het droge seizoen, ruwweg van juli tot oktober, verzamelen de dieren zich rond het water dat overblijft en heb je de grootste kans om ze te zien. Dit is de beste bestemming van Brazilië om wilde dieren te spotten, maar de natuur volgt haar eigen ritme, en juist die onvoorspelbaarheid maakt ecotoerisme zo echt.

👉 Lees meer:

• Beste reistijd voor de Pantanal
• Noord- of Zuid-Pantanal: welke regio bezoeken

In de Pantanal is je gids je beste vriend

Vraag Sandy waar het hem in zat, en ze begint over Bobby, haar gids. “Wat de reis het meest bijzonder maakte, was onze gids. Hij was gewoon geweldig.”

Zijn werk stopte volgens haar nooit. “Hij speurde de omgeving voortdurend af naar dieren. En eerlijk gezegd: als hij er niet bij was geweest, hadden we niets gezien, want ze houden zich verborgen.” Het voorbeeld waar ze steeds op terugkomt, is een groep brulapen, hoog in de bomen en ver weg. “Hij zag gewoon een paar takken bewegen en zei: ‘Kijk, brulapen!’ Het was fantastisch,” vertelde ze vol bewondering.

Toeval bestaat: Bobby bleek diezelfde bioloog uit Corumbá goed te kennen, wat de reis nog rijker en persoonlijker maakte.

De gesprekken met hem waren de andere helft van de reis. Sandy stelde de hele tijd vragen, en wat ze hoorde was een kant van Brazilië die ze in Bahia of Pernambuco nooit was tegengekomen. “Ik vond het mooi om mensen te ontmoeten die anders zijn dan de mensen die ik in andere delen van Brazilië heb ontmoet,” zei ze.

Sandy’s conclusie is het simpelste advies dat ze geeft, en meteen het waardevolste. “Ga nooit zonder gids naar de Pantanal. Het zou complete tijdverspilling zijn.”

👉 Lees meer: Hoe kom je in de Pantanal in Brazilië

Een smalle zijarm op, waar de dieren dichtbij kwamen

Van alles op het programma sprong één uitstapje eruit: de tweede boottocht, die stroomopwaarts een smallere zijarm in ging. Daar zag Sandy de meeste dieren.

Het moment dat ze het scherpst beschrijft, speelde zich af in een moerassig stuk vol planten, waar de boot stil kwam te liggen. “We bleven daar even hangen en toen beseften we dat we volledig omsingeld waren,” herinnerde ze zich. Tientallen kaaimannen, aan alle kanten.

En tussen die kaaimannen door liep een jaçanã over de waterplanten, de vogel die de lokale bevolking de Jezus Christus-vogel noemt vanwege zijn bijzondere vermogen om “over water te lopen”. Zijn enorme poten, met dunne tenen en lange nagels, verdelen het gewicht over de drijvende planten, waardoor hij verrassend soepel over het water glijdt.

“Hij liep daar gewoon, tussen al die jacarés, en niemand deed elkaar iets,” voegde ze toe. “Ze hingen daar samen rond. Dat vond ik heel mooi.”

👉 Lees meer: Dieren van de Pantanal: wildlife in Brazilië

Een visdag die verrassend goed uitpakte

Piranha’s vangen hoort standaard bij het programma van de lodge waar Sandy en Robert verbleven, maar zij had er weinig zin in. Hun tijdslot ging naar een andere groep, waardoor het uitstapje op de laatste dag terechtkwam. “Ik dacht dat het gehaast zou zijn en gewoon niet zo leuk,” gaf ze toe.

Tot haar eigen verbazing werd het een van de mooiste onderdelen van de reis. Het verschil zat opnieuw in de gids. “Het was juist superleuk. Zonder Bobby was er niets aan geweest.” Sandy had gehoord van andere groepen die niets vingen en het opgaven. Bobby stelde één regel: niemand stopt voordat iedereen een vis heeft gevangen.

“We hebben allemaal een vis gevangen. Hij bleef ons meer vlees geven en alles uitleggen. We stopten pas toen we er allemaal een hadden,” zei ze met een glimlach.

Een ketting, een machete en een half uur vlechten

De laatste activiteit van het verblijf was een korte wandeling. Ook daar bleek een professionele gids het verschil te maken. “We hadden niets gezien als hij bepaalde dingen niet had aangewezen, zoals specifieke bomen,” zei Sandy.

Onderweg hield Bobby halt bij een vetplant. Hij liet de groep zien hoe je met een machete de vezels uit een blad haalt en begon te vlechten, tot het stevig genoeg was. De armband was voor Robert bedoeld, maar Bobby schatte de lengte verkeerd in en gaf hem aan iemand anders. Geen probleem: hij zou er gewoon een nieuwe maken.

Hij sneed een tweede blad af en nam het daarna mee terug. De volgende dag, vlak voor het vissen, gingen Bobby en Robert er samen voor zitten. Het werd geen armband, maar een ketting: een kaaimantand die hij bij zich had, een tweede vezel ertussen gevlochten voor een contrasterende kleur, en ongeveer een half uur werk.

“Het was zo ongelooflijk mooi, want die man is duidelijk net zo goed kunstenaar als gids,” zei ze. “Totaal onverwacht. [Bobby] wilde gewoon dat [Robert] een leuk souvenirtje had.”

Goede gastvrijheid en één heel hete dag

Sandy en Robert wisten dat hun accommodatie, de Pantanal Jungle Lodge, comfortabel maar sober zou zijn. “Het is best ruig, maar dat hadden we verwacht en dat vinden we juist fijn,” zei ze. Ze sliepen op een van de stapelbedden en deelden de ruimte met twee andere reizigers. “Het was helemaal prima. Iedereen was ontzettend beleefd.”

De rest van haar oordeel is kort en eenduidig: “Het eten was echt lekker en alle gasten waren superaardig.” De lodge ligt pal aan de Miranda-rivier, en dat doet het halve werk: Sandy fotografeerde vogels zonder het terrein te verlaten.

Over haar verblijf was Sandy tevreden, maar met de hitte had ze het moeilijk. De Pantanal is van nature warm en, afhankelijk van het seizoen, droog, maar één ochtend tijdens een paardrijtocht was extra zwaar. “Het moet ongeveer 100 °F (38 °C) zijn geweest. Het was echt heet en we zaten in de volle zon.”

Die middag ging de groep kajakken tegen de stroom in. “Ik hou eigenlijk heel erg van kajakken, maar het was gewoon zo heet. Op dat moment dacht ik: ik ben oververhit.” Zwaar, maar ze benadrukte dat niemand anders er last van had. “Dat was alleen ik. Ik had het moeilijk met de hitte.”

Het weer speelt een grote rol in het programma en in wat reizigers meemaken, en niet alleen in de Pantanal, maar op elke natuurbestemming. Je grenzen kennen, zoals Sandy deed, is het verstandigste wat je kunt doen!

👉 Lees meer:

• Waar overnachten in de Pantanal
• 10 reistips voor de Pantanal

Was de Pantanal veilig? Sandy’s eerlijke antwoord

Sandy geeft daar geen naïef antwoord op. Ze heeft in Brazilië gewoond, heeft in Braziliaanse steden van alles meegemaakt (goed en slecht) en denkt bewust na over hoe ze zich in een grote stad beweegt.

Haar antwoord over de Pantanal kwam meteen. “Ik voelde me 100% veilig. Je hoeft je niet eens af te vragen waar je je portemonnee of je tas laat liggen,” zei ze stellig.

De dieren maakten haar evenmin ongerust. “Ik was nooit bang voor de dieren. Het kwam gewoon niet in me op,” zei ze. “We zitten in een grote boot. Dat is veilig.” Ook de manier van werken viel haar op. “[Het personeel] lette er goed op dat iedereen een reddingsvest droeg.”

Volgende bestemming: het Amazonegebied (deze keer met haar dochter)

De Pantanal-reis levert meteen de volgende op. Sandy’s dochter komt voor het eerst naar Brazilië, en samen gaan ze naar Manaus en trekken ze het Amazonegebied in, een plek die Sandy van jaren geleden kent en sindsdien niet meer heeft gezien.

Die twee bestemmingen in één leven zien, dat is een mooie combinatie. Het Amazonegebied is bos: dicht, verticaal en raadselachtig. De Pantanal is open moerasland, waar het water de dieren in beeld brengt.

Als iemand die Brazilië door en door kent, tipt Sandy de plek die haar hart won: Salvador, in Bahia, een van de steden waar ze heeft gewoond. “Het is zo bijzonder, zo historisch: de cultuur, de muziek. Als je naar Brazilië gaat, moet je Salvador zien.”

👉 Lees meer: Pantanal of Amazone: welke kies je?

Naar de Zuid-Pantanal met PlanetaEXO

Nu je Sandy’s bijzondere reisverhaal hebt gelezen, weet je wat de Zuid-Pantanal echt te bieden heeft: een moerasgebied waar gewoon gewerkt wordt, waar dieren gezocht en gevonden worden in plaats van tentoongesteld, en waar je reis staat of valt met een gids die de oever leest.

PlanetaEXO is een ecotoerismeplatform gespecialiseerd in tours in de Zuid-Pantanal. Samen met ervaren lokale gidsen en touroperators regelen we de logistiek (transfer vanuit Campo Grande, lodge, maaltijden en activiteitenprogramma), zodat jij je alleen met de natuur bezighoudt, van je eerste boeking tot je laatste boottocht. Neem nu contact op!

Op ontdekking in de Amazone: Erica's avontuur in een drijvende lodge in Brazilië

Eén reiziger, twee vriendinnen en een verrassende onderdompeling in het grootste tropische regenwoud ter wereld

Sommige reizen beginnen met een plek; deze begon met een datum in de agenda. Erica L. (41) werkt als onderzoeksanalist in de Verenigde Staten. Toen een vriendin haar bruiloft in Rio de Janeiro plande, zag Erica meteen de kans om haar reis te verlengen. Als ze dan toch helemaal naar Brazilië vloog, wilde ze meer zien.

Samen met twee vriendinnen vertrok ze naar de Amazone voor een reis die ze niet snel vergeet. Ze sliep in een zelfvoorzienend hotel met 6 suites dat op de rivier drijft, met het waterpeil mee stijgt en daalt en het hele jaar door op schone energie draait.

Erica en haar vriendinnen trokken het regenwoud in met een 3-daagse Amazone-jungletour vanuit Manaus, georganiseerd en begeleid door het team van PlanetaEXO en lokale gidsen. Hier vertellen we haar verhaal, zodat je ziet hoe het echt is om zo dicht bij de natuur te zitten: bijzondere ontmoetingen met dieren, contact met de mensen die er wonen en veel meer comfort dan ze had verwacht. Lees snel verder!

Een verlengde reis die de verwachtingen oversteeg

Toen Erica de tour boekte, waren haar verwachtingen al hoog. Ze had het programma van PlanetaEXO gelezen en foto's gezien, maar de werkelijkheid overtrof alles. “Het team van de lodge deed veel meer dan je zou verwachten. Ze waren zo hartelijk en aardig voor ons”, vertelt ze.

Wat haar het meest verraste, was het comfort. Ze had gerekend op een ruige expeditie en gedoe met muggen (ze had haar vriendinnen zelfs streng toegesproken over muggenspray), en het pakte precies andersom uit.

De drijvende lodge heeft een mooi dakterras om sterren te kijken en een fijn zwembad. “Het was allemaal heel behapbaar en comfortabel. De boottochten waren rustig en duurden hooguit 3 uur, en het team lette altijd op wat de groep nodig had.”

👉 Lees meer: De beste Amazone-lodges in Brazilië

Amazone-gastvrijheid en oog voor detail

Reizen met een dieet kan lastig zijn, zeker in afgelegen gebieden. Erica is vegetariër, haar twee vriendinnen zijn veganist. “Eerlijk gezegd was ik een beetje bang dat ze zouden omkomen van de honger, want het is geen heel gangbaar dieet.”

Het team van de lodge liet zich juist van zijn beste kant zien. Bij elke maaltijd stonden er speciaal bereide veganistische hoofdgerechten en desserts klaar, gemaakt met lokale groenten en ingrediënten, helemaal in lijn met waar de lodge voor staat op het gebied van duurzaamheid en milieu.

👉 Lees meer: Braziliaans eten: 7 typische gerechten uit het Amazonegebied

De gids die het bos leest

In een bos zonder bordjes en met rivieren die per seizoen verschuiven, draait alles om de gids. Erica's gidsen, Tyson en Josephine, maakten diepe indruk op haar.

Tyson kende het gebied zo goed dat hij de bootsman tijdens een van de tochten waarschuwde: dit was de laatste keer dat ze een bepaalde route konden varen, want het waterpeil was gezakt en het zou snel te riskant worden. “Ik vond het echt bizar om te bedenken hoe goed je een gebied moet kennen om dat te weten. Mijn hoofd heeft die kennis over helemaal niets”, grapte Erica, onder de indruk van zoveel vakmanschap.

De gastvrijheid was net zo sterk. Toen Tyson hoorde dat er de volgende dag een Franse familie zou aankomen, bleef hij tot 3 uur 's nachts op om basis-Frans te leren en ze zo goed mogelijk te kunnen ontvangen.

Nog een verrassing was waar het team vandaan kwam. “Ik had niet door dat het personeel allemaal uit de lokale inheemse gemeenschappen kwam”, geeft ze toe. “Dat op zich is al een van de mooiste dingen van de reis. [Het team] was zo warm en vriendelijk. Het was het gastvrijste verblijf dat ik ooit op reis heb gehad.”

👉 Lees meer:

• Hoe kom je in de Amazone in Brazilië?
• Beste Amazone riviercruises in Brazilië

Ontmoetingen met dieren die je bijblijven

De groep viste op piranha's en zag luiaards, kaaimannen, allerlei vogels en twee soorten apen, maar de show werd gestolen door de roze rivierdolfijnen.

“Tyson zei tegen ons: ‘Ik denk dat jullie niet alleen dolfijnen gaan zien, ik denk dat jullie hele scholen dolfijnen gaan zien.’ En we gingen en we zagen ze! Het was geweldig. Ze waren aan het vissen, sprongen uit het water en kwamen heel dicht bij de boot”, vertelt Erica enthousiast. Ze kwamen vaak genoeg langs om het allemaal te kunnen filmen.

👉 Lees meer: 15 Amazone-dieren: ontdek de dierenwereld van Brazilië

Is reizen naar de Amazone veilig? Erica's eerlijke antwoord

Veiligheid is een veelgehoorde zorg bij wie voor het eerst naar Brazilië gaat. Erica voelde zich 100% veilig. Voor de reis las ze het blog van PlanetaEXO over veiligheid in Manaus en nam ze verstandige voorzorgsmaatregelen.

“Ik wist dat ik serieus moest nemen wat ik las. We namen altijd Uber Black, en ik was heel voorzichtig met hoe laat we buiten waren. Ik wil niet avontuurlijker zijn dan ik zou zijn op een plek die ik beter ken, dus ik heb nergens problemen gehad [nergens in Brazilië]”, vertelt ze.

De taal was ook geen barrière. Erica's basis-Spaans was genoeg, omdat het redelijk op Portugees lijkt. In de lodge voerde ze hele gesprekken in het Spaans met de kok en de barman. “Iedereen was heel geduldig en aardig.”

Erica's tips voor wie er voor het eerst heen gaat

Na haar reis deelde Erica drie praktische tips voor iedereen die de Amazone wil bezoeken:

Neem kleine briefjes mee voor fooien

Erica had graag meer reais (de lokale munt) in contanten meegenomen om de verschillende mensen van het team (gidsen, bootsmannen en het lodgepersoneel) apart een fooi te geven, want ze werd uitzonderlijk goed geholpen. “Ik had niet door hoe attent en intensief de service zou zijn.” Er waren zeker vijf mensen die ze persoonlijk iets wilde geven.

Goed om te weten: de fooiencultuur in Brazilië werkt anders dan in de VS, omdat de service vaak al op de rekening staat en het personeel er niet op rekent. Het wordt gewaardeerd, maar is nooit verplicht. Wil je toch een fooi geven, neem dan kleine biljetten in reais mee.

Denk aan donaties voor de gemeenschap

Tijdens de reis bezocht de groep een indrukwekkende dorpsschool waar kinderen meerdere talen leren. Had ze vooraf geweten dat sommige gemeenschappen donaties aannemen, dan had ze graag schoolspullen meegenomen.

“Ik zou zoiets nooit zomaar doen, want het kan ongemakkelijk worden als je cadeaus aanbiedt waarvan niemand heeft gezegd dat ze welkom zijn”, zegt ze. Erica raadt aan om vooraf te vragen of er een manier is om de bezochte gemeenschappen te steunen.

Pak ook wat casual resortkleding in

Erica had zich voorbereid op een “extreme” jungle-expeditie, maar in de lodge hing juist een heel prettige sfeer. “Reizigers kunnen beter wat meer resortkleding of casual kleding meenemen voor de tijd in de lodge”, adviseert ze.

👉 Lees meer: Beste reistijd Amazone in Brazilië

Volgende plannen: de Pantanal

Eén reis was niet genoeg. Brazilië heeft haar gewonnen, en ze denkt al aan een volgende keer. De volgende bestemming? De Pantanal.

Als groot dierenliefhebber (die het in Rio de Janeiro net niet lukte om capibara's te zien!) droomt ze er al van om naar het gebied te gaan en de jaguars te spotten.

👉 Lees meer: Waar je jaguars spot in de Pantanal

Ontdek de Amazone met PlanetaEXO

Nu je de Amazone door Erica's ogen hebt gezien, weet je wat deze reis van je vraagt (heel weinig) en wat je ervoor terugkrijgt: spontane ontmoetingen met dieren, gidsen die de rivier lezen als een kaart, gastvrijheid van hoog niveau en weidse natuur.

PlanetaEXO is een ecotoerisme-platform gespecialiseerd in reizen naar het Amazoneregenwoud in Brazilië. We werken samen met de beste operators en regelen de logistiek (transfers, lodges, maaltijden en de route), zodat jij alleen nog hoeft te genieten. Neem nu contact op!

Eén Oostenrijks gezin, drieënhalve week in Brazilië en drie dagen te voet door een woestijn van witte duinen en zoetwaterlagunes, verteld in Olivia’s eigen woorden

Sommige reizen beginnen met een plek, maar deze begon met een seizoen. Olivia Rossignol, 48, werkt bij de Verenigde Naties en woont in Oostenrijk. Als ze een reis voor haar gezin plant, begint ze met dingen af te strepen. Ze wilde ergens warm heen tijdens de Europese zomer, zonder in andermans regenseizoen terecht te komen, en dat wees richting Brazilië. Terwijl het in het zuiden juli winter is, zit het noorden van het land midden in het droge seizoen.

De exacte bestemming kwam van haar 15-jarige dochter. Terwijl ze op een avond Brazilië googelde, vond ze de surrealistische beelden van Lençóis Maranhenses trending op Instagram en stelde ze de voor de hand liggende vraag: Mogen we daarheen? Ze bouwden de hele reis van drieënhalve week eromheen en voegden onderweg Rio de Janeiro, Pipa, Salvador, Chapada Diamantina en Morro de São Paulo toe.

Maar Nationaal Park Lençóis Maranhenses, een 155.000 hectare groot gebied van witte zandduinen en regenwaterlagunes in de deelstaat Maranhão, was altijd het ankerpunt. Het was de eerste keer dat het gezin in Brazilië was, en zonder twijfel was dit het absolute hoogtepunt van hun hele reis.

Olivia, haar man en hun dochter trokken over de duinen en lagunes tijdens een 3-daagse trektocht door Lençóis Maranhenses, georganiseerd en begeleid door het team van PlanetaEXO en lokale gidsen. Nu delen we haar verhaal om je te laten zien hoe deze ervaring echt voelt: voor een gezin dat voor het eerst in Brazilië is en voor iedereen die met dezelfde vragen worstelt als zij. Bekijk het hieronder!

Een bestemming die haar dochter online ontdekte

Een jaar geleden stond Lençóis Maranhenses niet eens op Olivia’s radar, geeft ze grif toe. “Wie ik ook vertel dat ik er geweest ben, niemand kent het. En eerlijk gezegd kende ik het een jaar geleden zelf ook niet,” bekende ze.

Het idee overleefde alleen omdat het haar echte probleem oploste (een bestemming in het droge seizoen in juli) en omdat haar dochter bleef aandringen vanwege de beelden die ze online had gezien.

Dus draaiden ze de gebruikelijke logica om. In plaats van Lençóis in een Braziliaanse reisroute te passen, bouwden ze de reis rond Lençóis op en vulden ze de rest daarna in. Voor een eerste gezinsreis naar Zuid-Amerika bleek het een goede keuze om de screenshot van een 15-jarige de richting te laten bepalen.

👉 Lees meer: Beste tijd om Lençóis Maranhenses te bezoeken

Drie dagen offline en een onaards landschap

De kampen in het park boden wifi aan, maar Olivia gebruikte die bewust niet. “Het was me duidelijk dat ik het drie dagen niet zou hebben,” zei ze. “Ik was zelfs een beetje teleurgesteld dat ze het aanboden. Dat hebben we niet meer: een paar dagen offline zijn.”

Die keuze verklaart voor een groot deel waarom de trektocht door Lençóis Maranhenses zo binnenkwam. “Ik had het gevoel dat ik ergens totaal anders was, niet op aarde,” zei ze verwonderd. Ze vertelde dat ze in februari in de Marokkaanse woestijn was geweest en iets soortgelijks had verwacht, alleen dan in het wit. “Dat is het niet. Het is veel spectaculairder.”

Wat Olivia het meest verraste, was dat het nationale park de lat steeds hoger legde. “Je loopt een hele dag, je ziet het witte zand, de duinen, de lagunes, je overnacht ergens fijn… En dan is de volgende dag nóg mooier dan de dag ervoor,” herinnerde ze zich. “Je verwacht het niet, want je denkt dat je alles al gezien hebt. Maar het wordt beter.”

De derde en laatste dag was de beste van allemaal, en de groep had geluk met de timing. “We hadden volle maan, dus we begonnen ’s nachts te lopen en zwommen eronder. Dat was echt geweldig.” Ook het weer hielp mee: in drie dagen hadden ze een blauwe lucht en, naar haar telling, maar zo’n vijf minuten regen.

👉 Lees meer: Hoeveel dagen moet je in Lençóis Maranhenses doorbrengen?

De gidsen die tot het einde bleven

In een park zonder wegen, zonder bordjes en zonder bereik dragen de gidsen de hele reis. Olivia’s twee gidsen, Patricio en Cristiano, maakten de sterkste indruk van iedereen die ze in Brazilië ontmoetten. “Ik heb van mijn leven nog nooit mensen ontmoet die zo aardig waren als die twee gidsen.”

Het moment dat haar het meest bijbleef, kwam helemaal aan het eind, in Santo Amaro, toen de reis technisch gezien voorbij was. Het gezin had een transfer geboekt voor het middaguur en, in Olivia’s woorden, “op mijn Europese manier begon ik zenuwachtig te worden” toen de lunch tegen die tijd nog niet was gearriveerd. De gids loste het gewoon op: hij bleef en at met ze mee, ging zelf de keuken in om het eten te controleren, bracht het naar buiten en zorgde ervoor dat de transfer klopte.

“Als iemand voor je hoort te zorgen, dan zorgt hij ook volledig voor je. En dat voel je, want voor hen is dit niet zomaar een baan,” overpeinsde ze.

👉 Lees meer: Hoe kom je in Lençóis Maranhenses?

De taalbarrière, overwonnen door de Braziliaanse hartelijkheid

Olivia was tevreden over de hele reis, maar toen we doorvroegen naar iets wat niet werkte, zei ze dat het moeilijk was om iemand te vinden die Engels sprak, en niet alleen in een klein dorp, wat ze had verwacht, maar ook in Rio, wat een verrassing was.

Hoewel de kennis van het Italiaans en Spaans binnen het gezin hielp, verliep de communicatie met sommige locals wat moeizaam. Toch was het niets wat de ervaring kon bederven. “Iedereen was nog steeds vriendelijk, en ik zou terugkomen. Ik kom zeker terug. Er is nog zoveel meer te zien in dit land.”

Was Brazilië veilig? Olivia’s eerlijke antwoord

Voor de reis maakte Olivia zich een beetje zorgen. “Niet bang, maar bezorgd,” verduidelijkte ze. Het eerste wat vrienden vroegen toen ze thuiskwam, was of Brazilië gevaarlijk was. Haar conclusie na drieënhalve week was praktisch.

“Je moet gewoon een beetje gezond verstand gebruiken bij wat je doet, en dan hoef je niet bang te zijn.” In de praktijk betekende dat een simpel t-shirt, geen sieraden en ’s nachts niet alleen lopen.

Ze doet niet alsof er niets gebeurde. In Salvador, een stad die ze oprecht leuk vond, bracht een wandeling van 20 minuten naar een supermarkt het gezin buiten het centrum, en de sfeer veranderde ten opzichte van de levendige plekken waar ze eerder waren geweest. “De straten werden donkerder, en we voelden ons opeens alleen, dus we stopten gewoon en namen een Uber.”

Hoewel een paar momenten kort voor onrust zorgden, kwam haar bezorgdheid vooral voort uit het onbekende en niet uit echte problemen. Uiteindelijk verliep de hele reis soepel.

De verrassingen die Brazilië in petto had

Olivia is openhartig over het feit dat ze met een vooroordeel aankwam. “Wij hebben in Europa die domme arrogantie,” erkende ze: de aanname dat dingen daarbuiten minder stipt, minder georganiseerd zijn. Brazilië haalde dat onderuit.

Het gezin nam drie binnenlandse vluchten. Na een trage check-in maakte ze zich op voor vertragingen die nooit kwamen. “Alles was stipt, alles verliep goed. Op sommige momenten zelfs beter.”

Het eten was nog zo’n stille, heerlijke verrassing. De briefing vooraf deed er luchtig over, bijna verontschuldigend dat de maaltijden op de trektocht heel eenvoudig zouden zijn. Maar uiteindelijk genoten Olivia en haar gezin met volle teugen van alle zelfgemaakte maaltijden die de gastheren voor hen klaarmaakten.

Ze waardeerde de rest van Brazilië ook hoog, maar ze houdt vol dat niets zich kan meten met Lençóis Maranhenses.

Olivia’s tips voor wie voor het eerst naar Brazilië reist

Gevraagd wat ze een vriend zou vertellen die voor het eerst naar Brazilië gaat, had Olivia drie reistips, gebaseerd op haar eigen ervaring:

• Leer een beetje Portugees: Zelfs een handvol veelvoorkomende woorden helpt enorm, vooral buiten de grote hotels waar Engels schaars is.
• Laat angst je reis niet bepalen: het is niet zo gevaarlijk als mensen denken. Gezond verstand doet het meeste werk.
• Plan goed: Brazilië is te groot om zomaar een vlucht te boeken en te zien wat er gebeurt. Bepaal waar je heen wilt en wat je wilt doen voordat je vertrekt.

👉 Lees meer: 10 reistips voor Lençóis Maranhenses om het meeste uit je reis te halen

Waar Olivia hierna heen wil en haar laatste gedachten over Lençóis Maranhenses

Eén reis was duidelijk niet genoeg. Olivia weet zeker dat ze opnieuw naar Brazilië zal reizen.

Bovenaan haar lijst staat de Pantanal, gevolgd door het Amazoneregenwoud en de kust rond Paraty, ten zuiden van Rio de Janeiro. Voor een gezin dat voor één woestijn kwam en vertrok met plannen voor een wetland en een jungle, is dat de sterkste review van allemaal.

Gevraagd om de reis samen te vatten, grijpt Olivia niet naar het landschap of de logistiek, maar naar het gevoel. “De mooiste tijd van ons leven,” zei ze over de 3-daagse trektocht door Lençóis Maranhenses. “De communicatie en organisatie via PlanetaEXO waren perfect, snel en betrouwbaar. De trektocht zelf was een van onze mooiste momenten ooit. We kunnen het van harte aanraden!”

Trekken in Lençóis Maranhenses met PlanetaEXO

Nu je het park door Olivia’s ogen hebt gezien, weet je wat een reis naar Lençóis Maranhenses je echt teruggeeft.

PlanetaEXO is een ecotoerismeplatform gespecialiseerd in de tours door Lençóis Maranhenses en andere avonturen door heel Brazilië. Samen met ervaren lokale gidsen regelen wij de logistiek (transfers, kampen, maaltijden en de route), zodat jij en je gezin je kunnen richten op de duinen, van je eerste boeking tot de laatste lagune bij volle maan. Neem nu contact met ons op!