Hoe een expeditie naar de Himalaya de band tussen Mila en Lorenzo Ricetti versterkte
Moederschap wordt vaak omschreven als een reis, maar voor Mila Ricetti (56) en haar zoon Lorenzo (24) werd dit werkelijkheid in de vorm van een letterlijke expeditie door de rustieke landschappen van Nepal met de Mardi Himal trek in de Annapurna-regio — een route die uitnodigt tot diepe introspectie in het aangezicht van de grootsheid van de Himalaya.
Mila had al een yoga-retraite gepland. Om te vieren dat Lorenzo was afgestudeerd in de rechten en aan een nieuw hoofdstuk in zijn leven begon, pasten ze het schema aan om ook een wandeltocht (trekking) op te nemen. Met de steun van PlanetaEXO bij het organiseren van de logistiek verruilden moeder en zoon de traditionele afstudeerfeesten voor de stilte van grote hoogtes.
Samen konden ze nog dichter tot elkaar komen in een van de mooiste en meest raadselachtige omgevingen ter wereld.
De schoonheid van het pad
In Nepal is spiritualiteit niet alleen te vinden in tempels, maar juist in het ritme van het wandelen en de spectaculaire uitzichten vanaf de bergtoppen na een lange tocht.
“We werden om 3 uur ’s ochtends wakker om de bergen te beklimmen en de zonsopgang te bekijken,” herinnert Mila zich. “Ik dacht niet dat ik het op tijd zou halen, maar ik ging in mijn eigen tempo, en het is gelukt. Het was prachtig en heel emotioneel.”
De sterrenhemel die laag genoeg leek om aan te raken, de ijskoude duisternis en de met sneeuw bedekte toppen overgoten met gouden zonlicht maakten dat moment tot een rijke, onvergetelijke uitwisseling waarbij de stilte tussen de ene stap en de volgende meer zei dan duizend woorden — vooral in zulk goed gezelschap.
👉 Lees meer: Vrouwen boven de 50 doorbreken stereotypen en bewijzen dat avontuur geen leeftijd kent
Een nieuwe dynamiek op het pad
Reizen naar Nepal vereist fysiek uithoudingsvermogen en mentale voorbereiding. Voor Mila en Lorenzo werkten de uitdagingen van het ruige terrein als een katalysator.
De reis markeerde een duidelijke overgang van de traditionele “gezinsvakanties” naar een gedeelde ervaring tussen twee volwassenen. De simpele handeling van urenlang zij aan zij wandelen creëerde een veilige ruimte voor dialoog en wederzijdse observatie.
“Het was vooral prachtig om dit gezelschap te hebben, elkaar te helpen en samen problemen op te lossen. Het was een geweldige ervaring van volwassenwording voor onze relatie,” deelt Lorenzo.
Voor Mila bood de meeslepende omgeving een ononderbroken ruimte om het huidige moment te waarderen en, nog belangrijker, de aanwezigheid van Lorenzo in een nieuw licht te zien. “Het was een intimiteit met de omgeving, met mezelf en met mijn zoon aan mijn zijde. Alles voelde zo perfect; ik was zorgeloos en ongelooflijk gelukkig.”
Kracht in kwetsbaarheid en wederzijdse inspiratie
Het trotseren van de hoogte, de kou en de fysieke uitputting vereiste een niveau van vertrouwen dat alleen in tegenspoed wordt gesmeed. Wederzijdse steun werd van vitaal belang omdat ze kracht vonden in het elkaar de ruimte geven om om te gaan met hun eigen grenzen: Mila’s cardio-beperking en Lorenzo’s hoogtevrees tijdens de steile afdalingen.
“Ik besefte dat ik niets kon doen om de situatie te veranderen, dus concentreerde ik me gewoon op wat ik wél kon doen om erdoorheen te komen. En daarna volgde zij direct,” zegt hij, terugdenkend aan het feit dat ze beiden hun eigen individuele ervaringen hadden en elkaar halverwege vonden.
Het zien van haar zoon die deze obstakels overwon, veranderde Mila’s perspectief. Het ging er niet meer om hem tegen elk gevaar te beschermen, maar om elkaars ruimte te respecteren en als echte partners op te treden.
👉 Lees meer: 10 wereldwijde bestemmingen die je in 2026 moet bezoeken voor duurzaam reizen
Een erfenis van bewondering
Als we nadenken over Moederdag en de betekenis van het samen bewandelen van dit pad, dient het verhaal van Mila en Lorenzo als herinnering dat het grootste geschenk dat men een kind kan geven, aanwezigheid en het goede voorbeeld is. De reis naar Nepal verankerde hun toch al liefdevolle relatie nog sterker.
Voor Lorenzo was de reis ook een moment om de fundering te erkennen die zijn moeder in de loop der jaren had gebouwd, waardoor hij kon uitgroeien tot de man die hij nu is. “Wat ik het meest bewonder is de manier waarop ze me heeft opgevoed. Dat zij in zichzelf geloofde, was essentieel. Als ze niet de keuzes had gemaakt op de manier waarop ze dat deed, zouden we waarschijnlijk niet staan waar we nu staan.”
Uiteindelijk was Nepal slechts het decor, maar de ware bestemming was de diepe en volwassen verbinding tussen moeder en zoon.
